Stres (PTSD) jako naturalny mechanizm rozwiązywania sytuacji i zmian osobowości w warunkach gwałtownej zmiany okoliczności

Abstrakt

Artykuł omawia koncepcję stresu jako mechanizmu podejmowania decyzji, rozwiązywania sytuacji i zmiany „nieskutecznej osobowości” w warunkach nagłych zmian warunków i okoliczności istnienia. Kiedy okoliczności okazują się nierozwiązywalne za pomocą zwykłych środków, czyli osoba nie może sobie z nimi poradzić, włącza się ekstremalny mechanizm podejmowania decyzji, który w istocie jest mechanizmem integralnego wglądu. Dokładniej mówiąc, mechanizm, ukryty za integralnymi wglądami twórczości, w momencie odkrywania pozwala uruchumić i zjednoczyć ogromne ilości materiału, co właśnie pokazujemy w pracy [1], może mieć korzenie w holistycznym, wglądowym mechanizmie rozwiązywania niejednoznacznych, złożonych, wręcz śmiertelnie niebezpiecznych sytuacji. Ten „mechanizm”, włączając głębokie fale delta i angażując holistyczny system w rozwiązywanie sytuacji za pomocą hiper-uwagi lub hiper-koncentracji, może również włączać, podobnie jak w hipnozie, mechanizmy zmiany osobowości (jesteś artystą Repinym, jesteś nieustraszonym wojownikiem, jesteś Berserkiem itp.). Zakładamy, że nie jest to mechanizm patologiczny, ale niezrównany mechanizm rozwoju i przetrwania, którego blokada jest z góry określona przez postawy kulturowe. Jeśli dana osobowość nadal walczy, włącza się mechanizm wglądu i mechanizm transformacji osobowości. Można to zrobić poprzez całościowe omówienie osobistych doświadczeń. Jeśli dana osobowość nie jest w stanie rozwiązać sytuacji, może wystąpić „blackout”, gdy osoba naśladuje innych, później o tym nie pamiętając – biegnie z innymi itd. Jeśli nie ma takiego przykładu, mogą istnieć różne opcje: w czasie „blackouta” może odbywać się proces poszukiwania odpowiednich wzorców zachowania w pamięci człowieka i nagła zmiany osobowości na zupełnie inną (Napoleoni, nieustraszeni wojownicy, jakieś marzenia itp.). Stan delta jest związany z niektórymi fazami snu na fali mózgowej (fale delta, tak jak w głębokim śnie) i, podobnie jak we śnie, możemy być różnymi osobowościami. Zatem w stanie delta osoba może doświadczyć innych osobowości w rzeczywistości. W stanie somnambulizmu osoba może chodzić we śnie, nie pamiętając o tym. Uważamy, że stresowy stan delta jest tym samym mechanizmem, co we śnie, tylko że ciało jest całkowicie podporządkowane sennej lub nowej osobowości. O ile sen jest przetwarzaniem codziennych informacji, o tyle stresowy stan delta jest przetwarzaniem i rozwiązaniem informacji w rzeczywistości. W stanie wysokiego zagrożenia faktycznie uzyskujesz dostęp do tego „centrum przetwarzania” bezpośrednio. Ale musisz umieć z niego korzystać. Łatwo jest symulować większość zaburzeń stresowych poprzez brak snu lub ciągłą deprywację sensoryczną (które da się wywołać za pomocą bezpośredniej potrzeby). Ale z powodu braku prawdziwego powodu, niektóre zaburzenia przestaną się pojawiać po przywróceniu trybu normalnego. W kreatywności zazwyczaj widzimy bezpośrednie zarządzanie „centrum przetwarzania” (tak samo jak we śnie i w śmiertelnym niebezpieczeństwie) bez skutków ubocznych. Lęk, albo raczej uwaga i koncentracja na problemie, są wywoływane w twórczości świadomie. A wszystkimi procesami, podobnie jak w kontrolowanym śnie, w twórczości zarządza się: zamiast błysku – błysk pomysłów, zamiast halucynacji – zarządzanie słuchowymi, wzrokowymi, dotykowymi obrazami, zamiast chaosu – brzmi muzyka lub obrazy, zamiast obsesyjnych myśli – koncentracja, zamiast manii – superkoncentracja, zamiast „rozdwojenia” osobowości – prawie żywi bohaterowie utworów w utworach, zamiast mętnych uczuć - silne przeżycia uczuć, zamiast nieustannie ścigających się myśli - niezwykła szybkość kreatywności itp. Każdemu zaburzeniu odpowiada kontrolowany analog, który jest złożoną ewolucyjną zaletą gatunku i osiągnięciem ludzkości. W istocie stres jest próbą rozwiązania problemu, zwłaszcza gdy problem nie może zostać rozwiązany za pomocą środków danej osobowości. PTSD wygląda na tą samą próbę rozwiązania problemu poprzez niepokojącą koncentrację na problemie i inne środki organizmu na zwrócenie uwagi, najczęściej do wcześniej nierozwiązanego i niedokończonego problemu, zwłaszcza gdy nie można go rozwiązać. Często PTSD występuje, gdy problem nie został rozwiązany w taki lub inny sposób, chociażby post factum. Większość ludzi z PTSD nie podejmuje działań przeciwko powtórzeniom: osoba nie zwyciężyła wroga, nie nauczyła się zwyciężać, nie ma doświadczenia i środków ochronnych itp. U zwycięzców, którzy nie chcą zmieniać przeszłości, PTSD, jak mówią naukowcy, prawie nie było obserwowane (porównajmy Drugą wojnę światową (lepiej Wielką wojnę ojczyźnianą dla Rosji) i Wojnę wietnamską, kiedy po raz pierwszy postawiono tę diagnozę PTSD – ci, którzy chcieli coś zmienić, albo żeby przeszłości w ogóle nie istniało, czują warianty PTSD; natomiast ci, którzy są dumni ze zwycięstwa lub z siebie, nazywają tę samą sytuację najlepszy.