Specyfika ambiwalencji postaw społecznych ludności lokalnej wobec osób wewnętrznie przesiedlon

Abstrakt

Autor artykułu podkreśla, że ambiwalencja jest naturalną cechą osobowości, która łączy w sobie zarówno pozytywne, jak i negatywne elementy, tworząc wzajemnie wykluczające się przeciwstawne uczucia, myśli i działania wobec tego samego obiektu. Niemożliwość połączenia zarówno dobrych, jak i złych cech w holistyczną ocenę jednego obiektu związana jest z wiekiem, doświadczeniem i pewną sytuacją życiową. Na przykład, w obecnych warunkach ukraińskich, wysoce ambiwalentne nastawienie społeczności lokalnej do osób wewnętrznie przesiedlonych wpływa na ich adaptację do rzeczywistości, znalezienie pracy. W artykule ustalono, że ambiwalencja indywidualnych postaw społecznych jest bardziej intensywna niż ambiwalencja grupowych postaw społecznych ludności lokalnej wobec osób wewnętrznie przesiedlonych, co może negatywnie wpływać na ich komunikację i znalezienie pracy. Tendencję tę można wyjaśnić długim czasem kształtowania się grupowych postaw społecznych, podczas gdy indywidualne postawy społeczne znajdują się pod bezpośrednim wpływem relacji rzeczywistych. Wśród respondentów dominuje nieoptymalny poziom ambiwalencji postaw społecznych, co jest przejawem braku zaufania, napięcia i konfliktowości wśród lokalnej społeczności ukraińskiej wobec osób wewnętrznie przesiedlonych. W artykule stwierdzono, że lokalni dorośli mają bardziej konsekwentne ambiwalentne podejście do osób wewnętrznie przesiedlonych niż młodzi ludzie; miejscowi mężczyźni bardziej tolerancyjnie oceniają zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty osób wewnętrznie przesiedlonych niż kobiety. Zidentyfikowane konstruktywne cechy ambiwalencji u dorosłych i mężczyzn ze społeczności lokalnej można wyjaśnić ich bardziej elastycznym systemem łączenia wzajemnie wykluczających się ocen osób wewnętrznie przesiedlonych, co pozwala na skuteczną komunikację i rozwiązywanie
aktualnych problemów.