Szkolnictwo wyższe jako sposób na przezwyciężenie zespołu stresu pourazowego w warunkach wojennych

Abstrakt

Artykuł poświęcony jest badaniu potencjału organizacyjnego, pedagogicznego i humanitarnego szkolnictwa wyższego jako środka przezwyciężania stresu pourazowego w warunkach wojny. Podano interpretację głównych pojęć „stres”, „odporność na stres”, „stres pourazowy”, „zespół stresu pourazowego”, zdefiniowano objawy stanu stresu pourazowego. Podkreśla się, że zaangażowanie osób wewnętrznie przesiedlonych w zdobywanie wyższego wykształcenia rozwiązuje jednocześnie tak ważne zadania, jak przezwyciężenie skutków stresu pourazowego, psychologiczna stabilizacja osobowości, jej socjalizacja, przystosowanie się do życia w nowych warunkach, przygotowanie przyszłej wykwalifikowanej kadry specjalista i obywatela. Podkreślono zespół działań zapewniających pomyślną realizację tych zadań, do których zalicza się: rozwiązywanie problemów materialnych i bytowych oraz organizacyjno-pedagogicznych, projektowanie działań wychowawczych i poznawczo-wychowawczych , opierając się na informacje diagnozy psychologiczno-pedagogicznej, tworzenie sprzyjającego środowiska społeczno-psychologicznego, kształtowanie relacji międzyludzkich opierając się na zasady ukraińskiej moralności, języka i mentalności, aktywne
zaangażowanie młodzieży w pracę publiczną, w tym samorząd studencki, podejście do procesu uczenia się zorientowane na osobę, efektywne wykorzystanie treści dyscyplin akademickich, tosowanie zaawansowanych metod nauczania i ocen osiągnięć edukacyjnych, zaangażowanie studentów w wirtualną komunikację elektroniczną, udział w programach i projektach tematycznych. Efektem procesu pedagogicznego powinna być osoba zrównoważona psychicznie, dostosowana do nowych warunków życia, a jednocześnie kompetentny specjalista.