Komponent komunikacyjny aksjologii edukacji jako fenomen duchowy i prakseologiczne narzędzie przezwyciężania stresu pourazowego w warunkach wojny

Abstrakt

W artykule rozważana jest aktualność badań nad komunikacyjnym wymiarem edukacji oraz analizowana jest koncepcja wartości fenomenu edukacji jako narzędzia przezwyciężania stresu pourazowego w warunkach wojny. Podkreśla się, że edukacja stanowi oś życia (w subiektywnym aspekcie rozumienia tego zjawiska) oraz oś bytu (w obiektywnym aspekcie refleksji i uzasadnienia). Wszak to edukacja stanowi projekcję spojrzenia na świat, jest wektorem jego rozumienia, interpretacji,
odczuwania i postrzegania.                                                                                                                                                                                                                                              Ożywcza treść procesu edukacyjnego, kompetentny komponent komunikacyjny adekwatny do podejmowanej problematyki, a także
specjalista i osoba o wysokich walorach moralnych w roli pedagoga są ucieleśnieniem skutecznego narzędzia przezwyciężania wszelkiego rodzaju stresu, kryzysów, okresów przełomowych, a nawet tak ostrych stanów jak stres pourazowy wywołany specyfiką życia w warunkach wojennych.                                                                    Edukacja jest z jednej strony unikalną możliwością samokształcenia, z drugiej natomiast – oryginalnym wcieleniem osiągnięć ludzkiej przestrzeni istnienia, stanowiąc jednocześnie aspekt rozumienia jej fenomenu i tajemnicy. Edukacja sama w sobie jest wartością. To, jakie treści aksjologiczne są przekazywane, w jaki sposób przedstawiane i reprezentowane są określone idee, jak rzeczywiście przebiega komunikacja w przestrzeni edukacyjnej, w jaki sposób interpretowane są konkretne problemy oraz jak budowane są dialogi i relacje typu „ja-ja”, „ja-my”, „ja-oni” – decyduje o efektach. Inspirujące, bogate środowisko komunikacyjne, profesjonalny prowadzący, odpowiednio przedstawiony temat stanowią gwarancję ożywiających rezultatów oraz harmonii w relacjach międzyludzkich i przestrzeni samopoznania.  Rozważania koncepcyjne nad zagadnieniami komunikacyjnymi przeprowadzono w oparciu o światowe i krajowe doświadczenia filozoficzne – prace Arystotelesa, K. Apela, M. Bachtina, W. Biblera, F. Bolnego, M. Bubera, G. Weila, J. Habermasa, W. Goslego, A. Jermolenki, W. Yeagera, S. Leshcheva, O. Loseva, Platona, P. Ricoeura, O. Rosenstocka-Husseya, L. Sytnychenko, K. Jaspersa i innych. Analiza problematyki komunikacji, jej składników i czynników intensyfikujących aktywność komunikacyjną
przeprowadzona została w kontekście filozofii edukacji, której główne aspekty zostały zbadane w pracach V. Ogneviuka, B. Gershunsky'ego, S. Gesena, I. Kultaievej, V. Lutaia, N. Markovej, M. Nalyvaiko, O. Ogurtsova, M. Pishchulyna, V. Platonova, I. Predborskiej, S. Proleieva, V. Rozyna, I. Stepanenko, I. Fomicheva, S. Chrypko, B. Shcherbakova i innych.
Celem problemowym niniejszej pracy jest kompleksowe zbadanie akcentów wartości komponentu komunikacyjnego fenomenu edukacji jako podstawy budowania nowoczesnych technologii komunikacyjnych oraz wskazanie czynników determinujących intensyfikację procesu komunikacji w celu minimalizacji i realnego przezwyciężenia stresu pourazowego wywołanego warunkami wojennymi. Ogólnym celem artykułu jest reprezentacja opartego na wartościach nurtu refleksji pedagogicznej i filozoficznej w kontekście rzeczywistej aktualizacji problemu doskonalenia, pielęgnowania, odnawiania i poszanowania wartości, właśnie ukraińskich.