Standaryzacja jako mechanizm zarządzania procesem rozwoju i nauczania dzieci z autyzmem

Abstrakt

Artykuł dotyczy stanu badań nad kontrowersyjnym problemem standaryzacji procesu nauczania i rozwoju dzieci z autyzmem. Celem artykułu jest przedstawienie możliwych sposobów wdrożenia unifikacji jako metody standaryzacji procesu rozwoju i nauczania dzieci z autyzmem. Przez unifikację rozumiemy skuteczną metodę zmniejszania niepotrzebnej różnorodności specjalnych metod, technik, podejść, sposobów, zadań w celu doprowadzenia procesu korekcji i rozwoju na jego pewnych etapach do jedynego systemu i jednolitości. Jednym z determinujących powodów, dla których warto zastosować metodę unifikacji, jest rozpowszechnienie – stale rosnący wskaźnik ogólnej ilości zaburzeń autystycznych w określonym okresie. W konsekwencji lekarzom coraz trudniej jest dostosowywać korekcję rozwoju dzieci wyłącznie indywidualnie lub w małych grupach. Wymaga to znalezienia sposobów standaryzacji takiej pomocy poprzez wprowadzenie unifikacji za pomocą metody stratyfikacji, tj. rozwarstwienie objawów. Pierwszy sposób zaproponowany przez psychologów i neuropsychologów jest ukierunkowany na poszerzenie diagnozy spektrum zaburzeń autystycznych u dzieci z podziałem go na trzy formy. Drugi sposób osiągnięcia stratyfikacji jest proponowany na początkowym etapie prac korekcyjnych i rozwojowych, z uwzględnieniem wyników badań w dziedzinie neuronauki dotyczących pośredniej stymulacji funkcji korowych i podkorowych struktur mózgu dziecka. Wprowadzenie ujednoliconego podejścia stworzy warunki dla ukierunkowania procesu rozwoju i nauczania dzieci z autyzmem na powszechność wymagań dotyczących treści, które można przedstawić w standardach edukacyjnych.