Artystyczno-intonacyjny obraz życia w wyobraźni dziecka: perspektywa pedagogiczna

Abstrakt

W artykule ujawnia się sens przestrzeni artystycznej jako obiektywnej podstawy kształtowania wartości jednostki. Pokazano współistnienie w przestrzeni artystycznej sterowanych pedagogicznie i spontanicznych przepływów informacji oraz ich rolę w kształtowaniu wartości dziecka. Uzasadniono i wprowadzono w kontekst pedagogiczny definicję intonacji artystycznej jako cechy znaczeniowej dzieła sztuki (intonacja muzyczna, plastyczna, logosfery, obrazu wizualnego jako intonacji skondensowanej). Zaproponowano interpretację artystycznego i intonacyjnego obrazu życia jako subiektywnego czynnika kształtowania osobowościowej wartości artystycznej człowieka. Podkreślono treść artystycznego i intonacyjnego obrazu życia w wyobraźni dzieci. Nacisk kładziony jest na podmiotowość dziecka w przestrzeni artystycznej jako mechanizm kształtowania jego wartości w sztuce. Pokazano logikę zmiany obrazu artystycznego i intonacyjnego w perspektywie historycznokulturowej.
Podano wyjaśnienie autora osobliwości kształtowania się wartości artystycznych dzieci jako obiektywnych i determinowanych przez procesy społeczno-kulturowe. Przedstawiono obiektywność formowania się subkultur jako osobowościowych formacji znaczeniowych, a także tendencję
do pogłębiania odizolowania się subkultur we współczesnej przestrzeni artystycznej, co pokazuje trudności pedagogicznego oddziaływania na wewnętrzny świat dziecka.