Rozwój emocjonalnej inteligencji ucznia starszej szkoły: metody i wyniki badań

Abstrakt

W całej szkole aktywnie kształtuje się osobowość ucznia, zdeterminowana procesem edukacyjno-wychowawczym. A w starszej szkole uczeń boryka się również z trudnymi problemami związanymi z wyborem nie tylko drogi zawodowej, ale także ze znalezieniem strategii życiowej samorealizacji. Zrozumienie i rozwiązanie tych ważnych problemów życiowych uczniów starszej szkoły zależy zarówno od poziomu inteligencji psychometrycznej (IQ), jak i od poziomu rozwoju inteligencji emocjonalnej (EI). Inteligencja emocjonalna jest obecnie uznawana za kluczowy czynnik w osiąganiu osobistego sukcesu, ważniejszy niż wysoki poziom IQ, ponieważ EI jest nie tylko elementem sukcesu w nauce, ale także częścią przyszłego rozwoju zawodowego. Na podstawie teoretycznej analizy podejść do badania inteligencji emocjonalnej ustalono, że inteligencja emocjonalna jest zjawiskiem strukturalnym zawierającym następujące elementy: poznawczy, emocjonalny, adaptacyjny i regulacyjny, które tworzą strukturalno-funkcjonalny model EI ucznia starszej szkoły. Artykuł przedstawia ogólną strategię badań empirycznych rozwoju inteligencji emocjonalnej uczniów szkół starszych, opisuje narzędzia diagnostyczne i analizuje wyniki badań empirycznych, które są przydatne pod kątem wprowadzenia ich do szkolnego procesu wychowawczoedukacyjnego w celu optymalizacji rozwoju inteligencji emocjonalnej uczniów starszych szkół i optymalizacji strategii wyboru przez nich dalszej drogi życiowej i zawodowej. Perspektywy dalszych badań to opracowanie programu rozwoju inteligencji emocjonalnej uczniów starszych szkół.